Od nocy z Oliwią w Poznaniu minęło zaledwie trzy tygodnie. Tamta ciasna cipka, piegi i poznański akcent wciąż siedziały mi pod skórą. Myślałem, że na chwilę spokój, ale w środę rano dostałem telefon z roboty – musiałem gnać do Zielonej Góry na spotkanie. Trasa znana, nuda, więc postanowiłem zrobić sobie postój w Nowym Tomyślu. Zwyczajny obiad, kawa, zero planów. Kurwa, jak bardzo się pomyliłem. Wyruszyłem koło 11:00. Autostrada, radio, głowa pusta. Około 12:40 zjechałem na parking przy dużej, przydrożnej knajpie „Leśny Zakątek” – klasyczny dolnośląsko-wielkopolski klimat: drewniana elewacja, zapach schabowego i bigosu, sporo tirów. Wszedłem, zamówiłem de volaille, surówkę i kompot. Siedziałem przy oknie, scrollując telefon, kiedy nagle w polu…

Gabinet pachniał środkiem dezynfekującym, kawą z ekspresu w recepcji i czymś jeszcze – lekkimi, droższymi perfumami, które nie pasowały do białych ścian i plakatów o cholesterolu. Była wpół do szóstej. Ostatni termin. Recepcjonistka już zbierała torbę, gdy wchodziłem, rzuciła tylko: „Doktor Wilk czeka, proszę prosto”. Drzwi domknęły się za mną z miękkim kliknięciem. Siedziała za biurkiem. Biały fartuch rozpięty na pierwszy guzik, pod spodem czarna bluzka, włosy spięte w niedbały koczek, cienkie okulary na nosie. Dr Aleksandra Wilk. Czterdzieści dwa, może trzy. Znałem ją z widzenia z kliniki – zawsze opanowana, zawsze o dwa stopnie za atrakcyjna na to miejsce. Podniosła wzrok znad tabletu i przez sekundę nic nie powiedziała.…

Siedzieliśmy na tarasie apartamentu, wysokiego, z panoramicznym oknem wychodzącym prosto na Bałtyk. Fale biły miarowo o brzeg, a wino w kieliszkach mieniło się w świetle zachodzącego słońca jak płynne złoto. Magda siedziała naprzeciwko mnie, nogi założone po turecku na fotelu, sukienka w kolorze piasku podjechała jej wyżej na uda, niż powinna. Od dwudziestu lat znałem te uda. Od dwudziestu lat udawałem, że ich nie zauważam. Mój najlepszy kumpel, Tomek, właśnie opowiadał jakiś stary numer z wojska, a moja żona, Ania, śmiała się zbyt głośno, jak zawsze, gdy wypije drugiego lampka. Magda patrzyła na mnie. Nie od razu. Najpierw na morze, potem na moje dłonie trzymające kieliszek, potem prosto w oczy.…

Od wizyty u Aleksandry we Wrocławiu minęły prawie cztery miesiące. Tamto spotkanie wciąż wracało do mnie falami – zwłaszcza jej długie blond włosy owinięte wokół mojej dłoni i ten moment, kiedy ciągnąłem ją mocno, a ona dochodziła z krzykiem. Myślałem, że na jakiś czas wystarczy mi wspomnień. Ale organizm ma swoje prawa. Pod koniec lutego poczułem znowu to znajome, coraz silniejsze napięcie. Tym razem chciałem czegoś bliżej, ale nie za blisko. Wybrałem Legnicę. Przez dobre dwie godziny przeglądałem ogłoszenia na portalu. Większość mnie nie ruszała. Aż w końcu trafiłem na jej profil. Magdalena, 29 lat. Zdjęcia były zrobione z klasą, ale jednocześnie bardzo kusząco. Wysoka brunetka – według opisu 178…

Minęło już prawie dziewięć miesięcy od spotkania z Julią. Czasami jeszcze wracałem do tamtego popołudnia myślami – zwłaszcza gdy leżałem w łóżku i nie mogłem zasnąć. Pamiętam jej uśmiech, ten moment, kiedy doszła i cała się trzęsła. Myślałem, że trudno będzie mi przeżyć coś równie mocnego. Ale życie lubi zaskakiwać. Ostatnie tygodnie były ciężkie. Dużo pracy, mało snu, zero rozrywki. W piątek wieczorem siedziałem w kuchni z piwem w ręku i czułem, że po prostu muszę coś zrobić dla siebie. Otworzyłem laptopa, wszedłem na dobrze znany portal i zacząłem przeglądać oferty. Większość zdjęć była taka sama – sztuczne pozy, przesadny makijaż, puste spojrzenia. Aż nagle zatrzymałem się na jej profilu.…